Kubło pod worješinu

Burski statok w serbskej katolskej wsy na spočatku 20. lětstotka. Bur Jakub Worjech je we wsy a wokolinje, haj samo w měsće připóznaty a wustojny ratar. Wšo je so jemu dotal w žiwjenju spjelniło a radźiło. Ale při wšěch wuspěchach ─ spokojom bur Worjech hišće njeje. Rady by přez žeńtwu Mikławša, najmłódšeho z třoch synow a tohorunja naslědnik na kuble, z Moniku, dźowku nahladneho bura-wudowca Pětranca ze susodneje wsy, swoje wobsydstwo rozmnožił. Ale kaž w žiwjenju tak je, přeco so wšo po přećach jednotliwca njeradźi. Mikławš nima ani wóčko za Moniku, ale zalubuje so do Hilže, kotraž je pola Worjechec kaž swójska dźowka žiwa a tam mjeztym na rjanolinku wotrostła. Z tym pak so připowěduje harmoniskemu žiwjenju na kuble pod worješinu katastrofa. Ze zawostajenstwa Antona Nawki (1913-1998) w lěće 2003 prěnjotnje wozjewjena nowela předleži tu jako šulske wudaće znowa.